نقش رستم

نقش رستم

نقش رستم واقع در سه کیلومتری شمال غربی تخت جمشید محل دفن شاهان هخامنشی از جمله داریوش کبیر و خشایارشا و کعبه زرتشت و یا صلیب پارسی است. در سه – چهار كيلومتری شمال كوه مهر (رحمت)، دنباله‌ی غربی حسين‌كوه از دور نمايان است. اندكی نزديك‌تر، نقش چند صليب بزرگ بر ديواره‌ی عمودی حسين‌كوه پديدار می‌شود و سرانجام از بالای تپه‌ای در جلوه كوه، «نقش رستم» به طور كامل ديده می‌شود. سينه‌ی جنوبی حسين‌كوه در اين‌جا به‌طور طبيعی به‌صورت پرده‌ی بزرگ نمايشی به بلندی 70 متر و پهنای 200 متر درآمده است. سمت راست اين ديواره با زاويه‌ای پرده‌ی نمايش ديگری به پهنای 30 متر قرار دارد. دو سلسله‌ی «هخامنشی» و «ساسانيان» به خوبی متوجه نمای خاص اين تكه كوه شده به نحو شايسته‌ای از آن استفاده كرده‌اند. هر يك از سه نقش بزرگ صليب ­ شكل روبه‌رو و يك نقش در سمت راست زاويه ای كوه، آرامگاه يكی از شا‌هان «هخامنشی» است. كمی پايين از سطح سه آرامگاه روبه‌رو, شاهان «ساسانی» نقش‌های برجسته‌ای از خود باقي گذاشته‌اند. در سمت چپ و اندكی جلوتر از ديواره‌ی كوه، برج سنگی مربع شكلی نمايان است كه گویی نيمی از آن در خاك فرورفته است. اين «كعبه زرتشت» خوانده شده و از آثار مسلم «هخامنشی» است. در آخر سينه كوه كه ديده نمي‌شود يكي دو نقش ديگر «ساسانی» وجود دارد. كف زمين اين‌جا در جلو ديواره‌ی كوه 10 متر بالاتر از كف واقعی آن در زمان گذشته است. بر اثر جمع شدن خاك و خاشاك و سنگ سطح اين مكان بالا آمده است. كف حقيقی زمين پايه‌ی «كعبه زرتشت» است. آرامگاه «كوروش بزرگ» ساختمان كاملاً مشخص و جداافتاده‌ای در جلگه‌ی «پاسارگاد» در چهل كيلومتری «تخت جمشيد» است. جايگزين كردن آرامگاه شاه در سينه‌ی كوه، يكي از ابتكارات «داريوش بزرگ» بود. شاه‌های بعدی سلسله‌ی «هخامنشی» به پيروی از او آرامگاه خود را به همان شكل و ابعاد در همان سينه‌ی كوه ساختند. شایسته اشاره است كه در آيين «زرتشت»، خاك مقدس شمرده مي‌شد و به خاك سپردن مردگان روا نبود. گذاردن كالبد پادشاهان هخامنشی در سينه‌ی كوه پس از مرگ‌شان بيیگمان با آيين «زرتشت» همراه بود. شايد ملكه يا افراد بسيار نزديك به شاه هم در همان آرامگاه جا داده می‌شدند, زيرا در داخل هر يك از آرامگاه‌ها بيش از يك تابوت سنگی وجود دارد. شايد اشيای گرانمايه يا سلاح شخصی شاه هم در كنار او گذاشته می‌شد كه البته چيزی از دستبرد دزدان در امان نمانده است. آرامگاه هر یک از شاهان هخامنشی در نقش رستم شناسایی شده است. از سمت راست به چپ به این ترتیب است. آرامگاه تكی در ديواره‌ی راست زاويه از آن «خشايارشا» (456 – 468 پ. م.) است. نقش‌های برجسته‌‌ی اين آرامگاه از لحاظ هنر سنگتراشی از ظرافت خاصی برخوردار است، زيرا در زمان اين شاه هنر «هخامنشی» به اوج تكامل خود رسيده بود. اولين آرامگاه بر ديوار روبه‌رویی كوه متعلق به «داريوش بزرگ» است (486- 522پ. م.) آرامگاه بعدی در سمت چپ آن متعلق به "اردشیر یکم" (424-465 پ.م) است كه پس از «خشايارشا» بر تخت نشست. سومين يا آخرين آرامگاه در سمت چپ بر ديوار روبه‌رو هم متعلق به «داريوش دوم» (404- 423 پ. م.) است.

 

 

 

 

 

به دلیل شباهت نقش برجسته زمان ساسانی به رستم پهلوان اسطوره‌ای ایران به اشتباه به این محل نقش رستم گفته می‌شود. در این نقش برجسته شاهپور اول پادشاه مقتدر ساسانی را می‌بینیم در حالی که والریانوس امپراتور روم در مقابل وی به خاک افتاده‌است.

موزه پارس شیراز

موزه پارس

شیراز به داشتن بناهای فراوان از دوران قبل از اسلام و عصر اسلام شهرت دارد. بخشی از این بناها امروزه به موزه هایی تبدیل شده اند که آثار گرانبهای تاریخی مكشوفه در استان فارس را به نمایش گذاشته اند. از جمله این بناهاي زیبا که به موزه تبدیل شده اند می توان از عمارت کلاه فرنگی نام برد.
عمارت کلاه فرنگی در میان باغ زیبایی به نام باغ نظر بنا شده است و در روزگار وکیل این عمارت باشکوه محل پذیرایی میهمانان و سفیران خارجی و مراسم رسمی و اعیاد مختلف بوده است. بنا به وصیت کریم خان زند، جسد وی را در شاه نشین شرقی عمارت دفن کردند و آن را آرامگاه وکیل نامیدند.
این عمارت مشتمل بر هشت ضلع است که بوسیله اره های سنگی یکپارچه و تزیینات کاشی کاری بانقوش اسلیمی، گل و مرغ، مناظر شکارگاه و صحنه های الهام گرفته از قصه ها و داستان های قدیمی تزیین شده است . داخل بنا شامل یک تالار، مرکزی گنبد دار و چهار شاه نشین جانبی است که حد فاصل آنها یک اتاق قرار دارد.
سطوح داخلی عمارت شامل طاق ها، میان طاق ها، مقرنس کاری ها و طاقچه ها است که تمامی نقوش داخل عمارت مشتمل بر طرح های اسلیمی و گل و مرغ می باشد و در میان تالار یک حوض یکپارچه از سنگ مرمر قرار دارد.
این عمارت از سال 1315 شمسی به موزه تبدیل و عنوان پارس بر آن نهاده شد. آثار و اشیا موجود در آن، شامل اشیا ماقبل تاریخ، تاریخی و دوران اسلامی است. از جمله این آثار ظروف سفالی، مفرغی، کتب خطی، تابلوهای نقاشی و آثار لاکی مربوط به ادوار مختلف می باشد.

موزه بیلبائو (Bilbao Museum)

 Bilbao Museum

 

Designed by the North American architect Frank O. Gehry, this unique Museum built on a 32,500 square meter site in the center of Bilbao represents an amazing construction feat. On one side it runs down to the waterside of the Nervión River, 16 meters below the level of the rest of the city of Bilbao. One end is pierced through by the huge Puente de La Salve, one of the main access routes into the city .

The perfect setting: architecture for art´s sake
The building itself is an extraordinary combination of interconnecting shapes. Orthogonal blocks in limestone contrast with curved and bent forms covered in titanium. Glass curtain walls provide the building with the light and transparency it needs. Owing to their mathematical complexity, the sinuous stone, glass, and titanium curves were designed with the aid of computers. The glass walls were made and installed to protect the works of art from heat and radiation. The half-millimeter thick "fish-scale" titanium panels covering most of the building are guaranteed to last one hundred years. As a whole, Gehry's design creates a spectacular, eminently visible structure that has the presence of a huge sculpture set against the backdrop of the city.

A new urban center
People coming from the calle Iparraguirre, one of the main streets bisecting the center of Bilbao diagonally, are led directly to the main entrance; the idea was to bring the city right to the doors of the building. A broad flight of steps takes pedestrians down to the Museum hall although descending flights of stairs are not a frequent feature of institutional buildings. This is an inspired response to the differences in height between the level of the river and the level of the city center. It also enables a building with a surface area of 24,000 square meters and more than 50 meters high to be slotted into the city landscape without it towering over the neighboring buildings.

A city within another
Visitors passing through the hall to the exhibition areas come immediately to the atrium, the real heart of the Museum and one of the most idiosyncratic features of Gehry's design, which has a sort of metal flower skylight at the top that allows a stream of light to illuminate the warm, inviting space. From the Atrium, the visitor is given the opportunity to access a terrace covered by a canopy supported by a single stone pillar. The canopy serves a function (better appreciated perhaps from the other bank of the river, which offers observers an excellent view of the entire rear façade of the Museum) that is both protective and aesthetic at one and the same time. The broad flight of stairs that goes up to the sculptural tower, conceived as a device to absorb and integrate the Puente de La Salve into the overall architectural scheme of the building, is also a public access way that connects pedestrians with the rest of the city.
Exhibition galleries are organized on three levels around the central atrium and are connected by a system of curving walkways suspended from the roof, glass elevators and stair turrets. All in all, a spectacular vision that one critic has described as a metaphorical city, where the panels of glass that cover the elevator-well evoke the scales of a fish that leaps and spins, the walkways that climb the interior walls are like vertical motorways, and the plaster curves crowning the atrium suggest the molded ribbing of a drawing by Willem de Kooning. In short, a glimpse of artifice in architectural design taken to its uttermost limits.

 

The space of art
Eleven thousand square meters of exhibition space are distributed in 19 galleries. Ten of these galleries have an almost classical orthogonal look and can be identified from outside by their stone finishes. Nine other, irregularly-shaped galleries present a remarkable contrast, and can be identified from outside by their unusual architecture and the covering of titanium. By playing with volumes and perspectives, these galleries provide huge interior spaces that somehow manage not to overwhelm the visitor. Large-scale artworks are housed in an exceptional 30 meter wide, 130 meter long gallery free of columns and with flooring specially prepared to cope with the comings and going of visitors and museum staff, as well as the sheer weight of the works on display there. Seen from the outside, this gallery slides underneath the Puente de La Salve and runs up against the end of the tower that embraces the bridge and brings it into the building.
There is a harmonius tie between the architectural shapes and the contents of each gallery. Undoubtedly, this simplifies the tour inside the Museum while the atrium, in its very center, and the walkways that link one gallery with another - showing different perspectives of the exhibitional spaces - facilitate the location of galleries and services at any time. As visitors enter the Museum they learn that under the external complex appearance of the architectural shapes, there lies a neat, clear world where it is easy to find one's way around.

 

 

امپاير استايت ، اسطوره ساختمان هاي بلند(Empire state)

امپاير استايت ، اسطوره ساختمان هاي بلند

 

برج امپاير استايت :

اسطوره ايالات متحده در آسمان خراش ها ساختماني است به نام ایالت پادشاهي (Empire state) که در سالهاي 1930 تا 1931 ، يعني در مدت يک سال و 45 روز (14 ماه) در شهر نيويورک (مانهاتان) با 102 طبقه و هزينه اي بالغ بر 41 ميليون دلار و ارتفاع 1250 فوت (381 متر) با اسکلت فلزي و نماي آجر گرانيت و سنگ آهک توسط مهندس بالکوم ساخته شد.

امپاير استايت از ساختمان کريسلر در همان سال ساختش که خود را بلندترين ساختمان دنيا مطرح کرده بود پيشي گرفت و نام خود را به عنوان بلندترين ساختمان دنيا حدود 41 سال ثبت کرد(تا زمان ساخت برج تجارت جهاني شماره يک )، طراحي ساختمان در طول ساخت برنامه ريزي و طرح ريزي 16 بار عوض شد ، با اين حال 3000 کارگر شبانه روز کار کردند تا ساختمان رکوردي در ساخت به مدت 14 ماه ساخته شود و تا کنون اين رکورد را به دوش کشد.

 

سيستم اسکلت فلزي قديمي و  ستون ها و تيرهاي نزديک به هم در سازه ساختمان جلوي ايجاد فضاهاي باز را گرفته است . اگرچه امروزه اين ساختمان از نظر ارتفاعي از بسياري از آسمان خراش هاي مدرن عقب مانده است ، ولي هنوز هم در دنياي آسمان خراش ها مشهورترين ساختمان مي باشد که تا به حال ساخته شده است . در سال 1945 يک بمب افکن b25  به طبقه 79 برج اصابت کرد که بطورشگفت انگيزي ساختمان تنها آسيب اندکي ديد .به همين خاطر در طراحي برجهاي دوقلوي تجارت جهاني برخورد يک هواپيماي 747 در نظرگرفته شده بود . امپايراستايت حدود 3 ميليون لامپ دارد و سالانه 100 بار توسط رعد و برق هدف قرار مي گيرد .

 

منبع : کتاب آسمان خراشها نوشته محمد جمالی مقدم

لغات تخصصی عمران (قسمت هشتم)

مثالی از آنالیز یک قاب توسط نرم افزار SAP

آنالیز یک قالب با نرم افزار سپ (450 کلیوبایت)

 

سرای مشیر شیراز

سراي مشير يا سراي گلشن از آثار دوره قاجاريه در شيراز است كه در انتهاي جنوبي بازار وكيل در گوشه شرقي آن قرار گرفته است.اين سرا كه داراي طرح و نقشه اي دايره اي (هشت گوش) است، توسط ميرزا ابوالحسن خان مشيرالملك احداث شده است. سر در ورودي سراي مشير، داراي دو طبقه كاشي كاري شده است كه چند لچكي نيز در آن قرار دارد. در بالاي آن نيز، به جهت نورگيري حجره هاي طبقه دوم سرا، پنجره اي مشبك از آجر قرار گرفته است.

رخ بام نيز از قطعات سنگ يكپارچه تهيه شده است. در دو طرف نماي سردر ورودي، دو اسپره كاشي كاري شده وجود دارد و بالاتر از آن، مقرنس هايي از كاشي قرار گرفته است.

در زير آن كتيبه اي كاشي كاري شده با زمينه لاجوردي و خط نستعليق عبارت سراي گلشن بناي مرحمت پناه حاجي ميرزا ابوالحسن خان مشيرالملك شيرازي را نشان مي دهد. در پايين كتيبه، دو سنگ مرمري قرار گرفته كه بر روي آنها در سه سطر عبارتي در بيان اهداف تأسيس سرا، حجاري شده است و در پايان نيز تاريخ 1282 ه.ق قيد شده است. در دو طرف اين دو سنگ، دو حاشيه كاشي كاري مزين به شاخ و گل و برگ، قرار گرفته است.

دو پله از دو تخته سنگ يك پارچه، در ورودي اين سرا به سوي دالان ورودي قرار دارد. در عرق چين سقف دالان ورودي ترنج هايي بر وري قطعات كاشي كاري وجود دارد. سراي مشير داراي دو طبقه است كه كف پوش طبقه اول از قلوه سنگ و طبقه دوم سنگ و آجر است. در هر طبقه حجره هايي وجود دارد و در جلو حجره ها، ايواني قرار گرفته است. حجره هاي طبقه دوم يكتو هستند و مرزهاي لچكي هاي آن كاشي كاري شده است.

مدخل ورودي سرا، كاسه پوش بزرگي است كه به يك شاه تويزه تكيه كرده است.

حجره هاي طبقه يا اشكوب اول، تودرتو مي باشد و به وسيله راهرويي به حياط متصل مي شوند. اين حجره ها داراي درهاي چوبي منبت و مشبكي هستند كه از چوب ساج ساخته شده اند.

سه رشته پلكان در سه ضلع مختلف طبقه اول را به طبقه دوم متصل مي كند. طبقه يا اشكوب دوم در لبه ايوان داراي فخرمدين است. 

اين بنا خود به شكل هشت ضلعي است كه اتاق ها در هشت ضلع آن قرار گرفته است.  در وسط حياط نيز حوض بزرگ هشت ضلعي اي قرار دارد كه لبه و پاشويه آن از سنگ هاي مختلف يكپارچه ساخته شده است و در آن سه فواره وجود دارد. در چهار طرف اين حوض، باغچه هايي قرار گرفته است و در آن درخت  نارنج پرورش يافته است.

كف پوش سراي مشير، قطعات كوچك سنگ است. در ضلع شمالي اين سرا، در فضاي بسته هشت ضلعي، ساختمان هايي قرار گرفته كه داراي سقف مرتفعي است كه كاشي كاري و مقرنس كاري شده است. در وسط گنبد آن نيز، بادگيري وجود دارد كه در دهانه آن اشعاري مشتمل بر نام چهارده امام، با خط نستعليق بر روي كاشي نگاشته شده است. اين ساختمان مدتي در اختيار سازمان جلب سياحان فارس قرار گرفت. آنها نيز در اين محل قهوه خانه اي به سبك قهوه خانه هاي قديمي احداث نمودند كه هم اينك از آن اثري نيست. در ضلع جنوبي حياط نيز تالار و اتاق هايي در بخش هاي بالا و پايين قرار دارد.در ضلع شرقي و غربي حياط، مغازه ها و راهروهايي وجود دارد كه در مغازه ها همگي ارسي هاي چوبي است كه با شيشه هاي رنگي تزيين شده است.معماري اين بنا، برگرفته از معماري كاروانسراهاي صفوي است.در زمان پهلوي به دستور فرح ديبا، كاشي هاي ريخته و درك هاي فرسوده و شكسته اين بنا مرمت شد. اين بنا با رنگ زرد و طرح هاي گلداني معرف سبك اختلاط است كه در زمان قاجاريه رايج شده بود.

 سازمان ميراث فرهنگي، اين بنا را در سال 1347 ه.ش . با شماره 424 به ثبت تاريخي رسانيد.

 

مجموعه تصاویر سرای مشیر

 

به نقل از سایت http://www.shirazcity.org/

مسجد نصیرالملک شیراز

مسجد نصیرالملک

از مساجد شيراز است كه در محله گودعربان و خيابان لطفعليخان زند واقع شده است. اين مسجد كه از بناهاي دوران قاجار است در سال 1293 تا 1305 توسط حسنعلي نصيرالمك ساخته شد. و اندكي تأثير پذيرفته از معماري عثماني است.

در ورودي آن رو به شمال مسجد قرار گرفته و در طاق نمايي بزرگ واقع شده است. از راه طاق نما و اطراف آن، از سنگ گندمك است و در سقف طاق نيز مقرنس كاري به وسيله كاشي هاي هفت رنگ انجام شده است. در ورودي آن دو لنگه بزرگ چوبي است و بر سردر آن نيز كتيبه اي به خط نستعليق بر روي سنگ مرمر نگاشته شده است.

در اين سنگ نوشته شعري از شوريده شيرازي و وصف سازنده مسجد و تاريخ آن آمده است.

 

 

در صحن بزرگ اين مسجد دو شبستان ديده مي شود. شبستان غربي آن كه پوششي آجري دارد، از نظر هنري بيشتر مورد توجه است و داراي هفت در چوبي بزرگ مزين به شيشه هاي رنگي و دوازده ستون سنگي يكپارچه در دو رديف 6 تايي به نيت 12 امام است. اين ستون ها همانند ستون هاي مسجد وكيل و مسجد مشير به شكل سنگ گندمك يكپارچه است، سقف شبستان نيز با نقش هايي چون گل و بته، خطوط اسليمي و چند آيه از آيات قرآن كريم به خط ثلث عالي مزين شده است. اين شبستان، شبستان تابستاني است. عرق چين هاي بين تويزه ها داراي خيز كمي هستند. كف اين شبستان از كاشي هاي فيروزه اي مفروش است و داراي دري با شيشه هاي رنگي است كه به صحن گشوده مي شود. شبستان شرقي كه شبستان زمستانه است، نيز داراي سقفي كاشي كاري شده است و داراي هفت ستون است كه ستون هاي آن ساده (بدون شيار) است و در وسط قرار گرفته اند، سقف آن نيز با كاشي كاري معقلي تزيين شده است. در جلو اين شبستان ايواني به عرض 6 متر قرار دارد كه به وسيله 8 طاق نما از حياط جدا مي شود و داراي 7 جرز آجري است. بر روي اين جرزها و در پيشاني طاق نماها آيات قرآني و نقش هاي گل و بوته كاشي كاري شده است. داخل اين شبستان دري است كه به چاه آب باز مي شود. هم چنين در اين قسمت يك حوضچه و يك دالان نيز قرار دارد. اين شبستان هم اينك به موزه اوقاف تبديل شده است. در دالان شمالي كتيبه اي به خط نستعليق نصب شده كه اين ابيات بر روي آن نوشته شده است:

 

كه هستي را نمي بينم بقايي	غرض نقشي است كز ما باز ماند
كند در حق استادان دعايي	مگر صاحبدلي روزي به رحمت

 

و در پايان نام محمد حسن معمار و محمدرضا كاشي پز كه از معماران و سازندگان بنا بوده اند و نيز تاريخ شروع آن در 1293 ه.ق. و اتمام آن در 1305 ه.ق. ذكر شده است. مسجد نصيرالملك داراي دو ايوان در قسمت شمالي و جنوبي است كه با هم قرينه نيستند. در جبهه شمالي مسجد 4 غرفه در دو طرف ايوان ديده مي شود اين ايوان شمالي (شاه نشين) فرم كانه پوش است با مقرنس كاري زيبا، سقف آن نيز داراي طرحي نو و ابتكاري است. در قسمت جنوبي، ايواني با دو گلدسته وجود دارد. در حياط حوض سنگي مستطيل شكل و بزرگي وجود دارد كه فواره هاي سنگي نيز در وسط آن است.

در ضلع شمالي مسجد، طاق بلندي مشهور به طاق مرواريد قرار دارد كه تمام بدنه و سطح بيروني و دروني آن كاشي كاري هفت رنگ شده است. دو طاق نماي كوچك ديگر در دو سوي طاق مرواريد قرار گرفته است. بر ديوارهاي طاق مرواريد آيات قرآني و احاديث نوشته شده و در سمت چپ آن نيز تاريخ 1299 قيد شده است. سقف اين طاق نيز مقرنس كاري شده و در لابه لاي آجرهاي بدنه اين طاق، قطعات چوبي جهت جلوگيري از لرزش زلزله به كار گذاشته شده است.

در ضلع جنوبي نيز طاق نمايي وجود دارد كه تمام بدنه و سطح بيروني و دروني آن كاشي كاري شده، آيات قرآني و احاديث بر روي آن نوشته شده و در قسمت آن نيز مقرنس كاري صورت گرفته است. بر روي اين طاق كه عمق آن كمتر از طاق نماي شمالي است، دو گلدسته قرار دارد كه در ورودي آنها در دو طاق نماي كوچك تر در دو سوي طاق اصلي قرار دارد.

 

اين مسجد در بهمن ماه 1334 ذيل شماره 369 در فهرست آثار ملي ايران به ثبت رسيد .

 

عکس های مسجد نصیرالملک

 به نقل از سایت http://www.shirazcity.org/

عکس های نارنجستان قوام (قسمت دوم)

نمونه در ورودی اتاقها

 

نمونه ای از آینه کاری شگفت انگیز سقف اتاقها

 

اینه کاری دیوارهای پیرامون اتاقها

 

گچ بری طاقچه ها 

 

منزل زینت الملوک

---

خانه زینت الملوک شیراز

در ضلع غربى نارنجستان قوام، عمارتى زيبا قرار دارد که به دليل سکونت خانم زينت‌الملوک قوامي، دختر قوام‌الملک چهارم، به اين نام معروف است. اين عمارت که به فاصلهٔ يک کوچه با خانه قوام قرار دارد و به وسيلهٔ يک راه زيرزمينى با آن در ارتباط است، در حقيقت اندرونى خانهٔ قوام و محل رفت و آمد محارم بود.

اين بنا از آثار دوره قاجار است. ساخت بنا در سال ۱۲۹۰ هـ.ق به وسيلهٔ على‌محمدخان قوام‌الملک دوّم آغاز شد و در سال ۱۳۰۷ هـ.ق به وسيلهٔ محمدرضاخان قوام‌الملک سوّم به پايان رسيد.در ورودى خانه زينت‌الملک معرق‌کارى شده است و با عبور از هشتي، يک راهرو با زاويه شمال شرقى به حياط راه مى‌يابد. در حياط علاوه بر ازاره‌هاى سنگى حجارى شده و مشبک، دو باغچه زيبا و حوض بزرگ و کوچک مشاهده مى‌شود.

کاشى‌کارى هفت رنگ هلالى که در پيشانى ساختمان جا گرفته از زيبايى خاص برخوردار است و تصاوير خورشيد، دو فرشته، دو شير شمشير به دست همراه با آيه نصرمن‌الله و فتح‌قريب به چشم مى‌خورد. به جز ايوان بدون سقف در شرق حياط، در اطراف حياط ۲۰ اتاق وجود دارد که به يکديگر راه دارند. ساختمان غربى بنا داراى تالار شاه‌نشين آينه‌کارى و گچ‌برى با تصاوير اروپايى است.اين ساختمان در سه ضلع داراى زيرزمين بسيار وسيع و گسترده‌اى است که امروزه از آن به عنوان نگارخانه استفاده مى‌شود .

 

در ادامه عکس هایی که خودم از این بنا گرفتم رو براتون قرار میدم . انشاالله بقیه عکسها رو بتدریج توی سایت میگذارم.

---

---

---

مقدمه به نقل از سایت سایت آفتاب

عکسها : محمد جمالی مقدم

لغات تخصصی عمران (قسمت هفتم)

---